Czy Rogue Legacy 2 jest tego warte?

Tak, Rogue Legacy 2 jest tego warte. Rzadko trafia się roguelite tak hojne w zawartość i tak wyrozumiałe wobec porażki — każda śmierć wciąż zostawia cię bogatszym, a zamek rośnie, czy wygrasz, czy przegrasz. Dla większości graczy, którzy lubią gatunek, kupno go nie ma realnych minusów.

Jedno, co warto wiedzieć na start: to nie jest gra o opanowaniu jednego idealnego przebiegu. Chodzi o stos małych stałych zysków między przebiegami. Oto dla kogo to jest.

Dla kogo jest

Rogue Legacy 2 jest dla graczy, którzy chcą roguelite szanującego ich czas nawet w zły dzień. Zgiń w pierwszym biomie ze słabym buildem, a i tak odchodzisz ze złotem na posiadłość, odrobinę bliżej następnego poziomu statystyk. Ta struktura zamienia serie porażek w powolną wspinaczkę zamiast w ślepy zaułek.

Jest też dla każdego, kto lubi losować postać na nowo i dostosowywać się w locie. Każdy dziedzic dostaje losową klasę i zestaw cech, część przydatnych, część to po prostu zabawne utrudnienia jak zespół jelita drażliwego czy bycie pijanym. Połowa zabawy to rozgryzanie, jak sprawić, by słaba ręka zadziałała.

Kto powinien to pominąć

Jeśli chcesz roguelite, w którym każdy przebieg stoi sam, a stałe ulepszenia wydają się oszustwem, to cię ubodzie. Metaprogresja to cały projekt, nie opcjonalna warstwa, i nie ma sposobu, by ją wyłączyć i zagrać w czystą wersję opartą tylko na umiejętności.

To też długa gra, jeśli gonisz pełne ukończenie. Same prawdziwe zakończenie i Tryb Wniebowstąpienia mogą dodać 30 do 50 godzin na dokładkę do 15 do 20, które zajmuje zobaczenie głównych napisów. Jeśli chcesz czegoś, co skończysz w weekend, szukaj gdzie indziej.

Co jest dobre

Różnorodność klas to wyróżnik. Piętnaście klas, każda z własną aktywną umiejętnością i własnym charakterem, oznacza, że gra wciąż cię zaskakuje nawet po dziesiątkach przebiegów. Wylosowanie klasy, której nigdy nie lubiłeś, i zmuszenie jej do działania jest naprawdę zabawne, a nie żmudne.

Platforming jest ostrzejszy niż w oryginalnym Rogue Legacy, z lepszymi opcjami przemieszczania i biomami nagradzającymi eksplorację poza główną ścieżką. A poczucie stałego wzrostu, obserwowanie posiadłości zapełniającej się pokój po pokoju, daje każdej sesji nagrodę nawet wtedy, gdy sam przebieg idzie źle.

Szczere słabości

Metaprogresja, która czyni ją przystępną, zarazem spłaszcza krzywą trudności dla graczy, którzy woleliby zdobyć wszystko umiejętnością. Nazbieraj dość złota, a wczesne biomy przestają być prawdziwym sprawdzianem.

Prawdziwe zakończenie wymaga wytropienia każdego opcjonalnego bossa na mapie, co oznacza zawracanie przez obszary, które być może wyczyściłeś już dwa razy. A Tryb Wniebowstąpienia, choć sprytna odpowiedź na "co dalej po fabule", to długi mozół wycelowany prosto w graczy, którzy już pokochali wszystko przed nim.

Cena i wartość

Rogue Legacy 2 jest wycenione jak średniej wielkości gra indie i dostarcza znacznie ponad to. Piętnaście klas, pięć biomów, prawdziwa fabuła z prawdziwym zakończeniem i cała pogrowa drabinka trudności składają się na więcej godzin niż większość gier dwa razy droższych. Trafia też regularnie na promocje, co czyni argument wartości jeszcze mocniejszym, jeśli jesteś cierpliwy.

Jeśli porównujesz je z innymi wielkimi nazwiskami w gatunku, Hades jest zwarte i bardziej napędzane fabułą przy podobnej długości, a Dead Cells jest krótsze i opiera się na czystej umiejętności przebieg za przebiegiem zamiast na stałych statystykach. Rogue Legacy 2 plasuje się na długim, hojnym końcu skali roguelite.

Jeśli to właśnie mieszanka stałego wzrostu i ciągłej różnorodności nowych przebiegów w Rogue Legacy 2 trzyma cię przy grze, KUTO: The Lock of Time jest warte spojrzenia. To akcyjna Metroidvania wyginająca czas, w której wyrzutek związany z tytanem Kronosem tnie z powrotem przez upadający Rzym Kosą Kronosa, niosąc dwie z pięciu mocy czasu do każdego przebiegu. Dodaj ją do listy życzeń na Steam, by nie przegapić premiery.