Dead Cells: cała fabuła wyjaśniona

Dead Cells prawie nie opowiada swojej historii na głos. Nie ma tu przerywników filmowych rozkładających fabułę na czynniki pierwsze. Zamiast tego lore mieszka w opisach przedmiotów, uwagach NPC-ów, detalach otoczenia i kilku cichych odkryciach pod koniec. Poskładaj to razem, a wyłoni się mroczna, konkretna historia — w której nie jesteś bohaterem.

Oto, co gra faktycznie mówi o tym, kim jesteś, co spotkało wyspę i dlaczego wciąż budzisz się w celi.

Jak opowiadane jest lore

Niemal wszystko, czego się dowiadujesz, dociera pośrednio. Klimatyczny opis broni podrzuca wskazówkę o dawnym reżimie. NPC mamrocze kwestię, która nabiera sensu dopiero po kilku godzinach. Nazwy poziomów, projekty wrogów, porozrzucane notatki — to jest tu narracja, a gra ufa, że złożysz ją sam. Dlatego tak wielu graczy kończy Dead Cells, nie zdając sobie sprawy, że pod spodem kryje się spójna opowieść. A kryje się.

Kim jesteś: Ścięty

Grasz Ściętym — masą zielonego śluzu, która przejmuje świeże zwłoki. W każdym przebiegu śluz chwyta bezgłowe ciało w więziennej celi i rusza w drogę. To fikcyjny powód, dla którego wciąż wracasz: ciało umiera, śluz przeżywa i opanowuje kolejne zwłoki.

Głębsza prawda jest taka, że śluz to świadomość Króla, który niegdyś rządził tą wyspą. Został stracony — ścięty — za to, co jej zrobił, ale jego umysł uczepił się tej śluzowej formy. Amnezja, którą czujesz między przebiegami, to nie wygoda rozgrywkowa. To rozbity, gnijący umysł zrujnowanego władcy, który nie potrafi — albo nie chce — w pełni pamiętać, co spowodował.

Czym jest Choroba

Choroba to zaraza dławiąca wyspę. Doprowadza ludzi do szaleństwa, a potem zamienia ich w potwory, z którymi walczysz. Notatki i teksty przedmiotów sugerują, że stworzył ją Król — może próbując wyleczyć wcześniejszą chorobę, może budując broń; gra celowo nie precyzuje intencji. Tak czy inaczej, eksperyment wymknął się spod kontroli i pogrążył wszystkich.

Wrogowie, przez których się przebijasz, to więc nie zewnętrzne zagrożenie najeżdżające wyspę. To dawni poddani Króla, zmutowani przez zarazę stworzoną przez samego Króla. Przebijasz się przez konsekwencje własnych rządów.

Pętla odczytana jako lore

Pętla roguelike'a nakłada się na fabułę z niezwykłą precyzją. Umierasz, odradzasz się w tej samej celi, próbujesz jeszcze raz — bo Ścięty dosłownie nie może pozostać martwy, dopóki śluz przeżywa. Amnezja, powtarzalność, niemożność odejścia: to Król uwięziony w pętli powrotów na miejsce własnej zbrodni, niezdolny do ucieczki i niezdolny w pełni jej stawić czoła.

Dlatego Dead Cells wydaje się spójne, nawet gdy fabuła prawie się nie odzywa. Mechanika i fikcja to jedno i to samo.

Co znaczą zakończenia

Osiągnięcie różnych zakończeń zmienia spojrzenie na całą historię. Podstawowe zakończenie pozwala ci odejść, tylko po to, byś odkrył, że nigdzie nie ma miejsca naprawdę wolnego od tego, co zrobiłeś. Trudniejsze zakończenia — odblokowywane po wspinaczce na poziomy trudności Komórek Bossa — pchają dalej w stronę konfrontacji zamiast ucieczki, zmuszając Ściętego do zmierzenia się z postacią najbardziej powiązaną z upadkiem wyspy, a przez to z samym sobą. Przesunięcie między zakończeniami prowadzi od ucieczki do rozrachunku z tym, co spowodował Król. Pętla przestaje być pułapką, a staje się wyznaniem.

Pytania, które gra pozostawia otwarte

Dead Cells celowo pozostawia pewne rzeczy niejasne. Dokładny motyw Króla dla stworzenia Choroby nigdy nie zostaje w pełni potwierdzony — lekarstwo, broń czy hybris. To, ile z dawnego siebie śluz naprawdę zachowuje, pozostaje dwuznaczne. A natura samej wyspy i to, czy ucieczka cokolwiek znaczy, pozostają otwarte na interpretację. Ta wieloznaczność jest zamierzona; gra chce, żebyś się o to spierał.

Jeśli lubisz gry, w których mechanika i fabuła opowiadają tę samą historię, KUTO: The Lock of Time robi dokładnie to samo. To gnąca czas Metroidvania z pętlową strukturą przebiegów — każda śmierć to lore, jesteś Strażnikiem, który złamał zasady, a każdy przebieg jeszcze bardziej pęka świat. Dodaj ją do listy życzeń na Steam, żeby nie przegapić premiery.